2012 09 12

Het hoofd van Max

Rosto had in plaats van een film, een enorme installatie gemaakt. Een soort spookhuis: Je ging in een karretje zitten en reed 'Inside Max Head' in. Het hoofd van Max was in het zwart nagebouwd op gigantische schaal, en leek meer op het hoofd van Donald Duck. De persoon in het karretje kreeg een bril op, waardoor er iets gebeurde met de lichtbreking binnen. Steeds opnieuw werden beelden vertoond, over het algemeen abstract, met soms ineens iemand die uit de mist kwam opzetten. In het bovenste gedeelte ervaarden we Max met een goed humeur: lichte, rode, gele en oranje tinten e.d., en in het onderste gedeelte reden we door het onbewuste, veelal onbewuste angsten en frustraties. De bril met projecties zorgden voor bepaalde rasterwerkingen die de toeschouwer als fijn of verschrikkelijk eng erover. Perfect uitgeballanceerd, met genoeg referenties naar personen en situaties om echt eng te zijn. Het gekke was wel dat in al deze high-tech en van research naar de psyche doorspekte hogstandjes, Rosto zelf het karretje moest duwen. Af en toe zei hij ook wat, dan hoorde je hem van achteren kritiek geven.